Νοέ 14 2013

κείμενο-χάρτης που μοιράστηκε σε πρωτοετείς

11_χedited-1 22k copy1α--χάρτης τελικός!

No responses yet

Οκτ 23 2013

Κείμενο για τη διαθεσιμότητα των διοικητικών υπαλλήλων

Ταξικοί φραγμοί και υποτίμηση εργασίας ίσον εξορθολογισμός εκπαίδευσης

Εν καιρώ καπιταλιστικής κρίσης και με το πρόσχημα της εθνικής σωτηρίας, η διαδικασία εξορθολογισμού του Δημοσίου τομέα αποτελεί μια κατάφωρη υποτίμηση των εργαζομένων προς όφελος όχι βέβαια του ιερού’ έλληνα φορολογουμένου, αλλά του κεφαλαίου και των αφεντικών. Βλέπουμε λοιπόν ότι το κράτος αποσύρεται από τον τομέα των κοινωνικών παροχών και σταδιακά παραχωρεί τη θέση του στους ιδιώτες. Δεν είναι τυχαίο προφανώς τα 5 ευρώ «είσοδος» στα νοσοκομεία –που τώρα θα γίνουν 25-, οι όλο και αυξανόμενες διαφημίσεις ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών, που ακολουθούν τις περικοπές συντάξεων και ασφαλίσεων. Επίσης δεν είναι τυχαίες οι αυξήσεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς (οασθ, οσε). Όλα αυτά αποτελούν την επίθεση που έχουν εξαπολύσει από κοινού προκειμένω να μας καταστήσουν πιο φθηνούς και κερδοφόρους ταυτόχρονα. Μιλάμε λοιπόν πια για συνολική απαξίωση και όχι απλά υποτίμηση της ζωής, καθώς το κόστος για τα αυτονόητα είναι απαγορευτικό για όσους περισσεύουν. Σε αυτά τα μονοπάτια βαδίζει και το μέτρο της διαθεσιμότητας, το οποίο απολύοντας εργαζομένους από όλο σχεδόν το φάσμα του δημοσίου, εξαθλιώνει τις δημόσιες παροχές, εδραιώνει ελαστικές και πιο φθηνές σχέσεις εργασίας (μπλοκάκηδες) και στην ουσία καλεί τους ιδιώτες να βουλώσουν τις τρύπες με το αζημίωτο φυσικά.

Προφανώς, η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να μείνει απέξω. Περίπου 1500 διοικητικοί υπάλληλοι των αει και τει τίθενται σε διαθεσιμότητα, ενώ από το ΑΠΘ υπολογίζονται στους 169 υπαλλήλους οι οποίοι για τους υπόλοιπους 9 μήνες θα αμείβονται με το 75% του μισθού τους και αν δεν μετατεθούν σε κάποια άλλη θέση απολύονται. Δεδομένης της αδυναμίας λειτουργίας των ιδρυμάτων με ελάχιστο προσωπικό, είναι προφανές πως το κράτος στοχεύει σταδιακά στην αποσύνδεση του από το πανεπιστήμιο ως βασικός εργοδότης και χρηματοδότης του, προτρέποντας παράλληλα τις διοικήσεις να αναζητήσουν αλλού φθηνότερη εργασία και χρήματα. Με λίγα λόγια, το μέτρο της διαθεσιμότητας, εκτός από το προφανές, τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, στρώνει το έδαφος για την εργασιακή επισφάλεια και την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων μέσα στο πανεπιστήμιο και όχι μόνο. Όσοι μετατεθούν σε νέες θέσεις θα αμείβονται πολύ λιγότερο, οι ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό θα αντικατασταθούν από νέες εργολαβίες με μισθούς πείνας ή από την απλήρωτοι εργασία μεταπτυχιακών και διδακτορικών, ενώ το καθεστώς το μπλοκάκηδων και των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου θα αποτελεί τον κανόνα.

Όλα τα παραπάνω συνδέονται άμεσα και με την αλλαγή του χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Ήδη τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε την μετακύληση του κόστους φοίτησης από το κράτος στους ίδιους τους φοιτητές, οι οποίοι καλούνται σιγά σιγά να πληρώνουν τα βιβλία, τη σίτιση, τη στέγασή τους. Δεν θα περάσει πολύς καιρός ώσπου να μας ζητήσουν να συνεισφέρουμε κι εμείς στα έξοδα λειτουργίας του πανεπιστημίου με την επιβολή διδάκτρων, ενώ το διοικητικό συμβούλιο θα αναζητά χρηματοδότηση από ιδιώτες και εταιρίες. Ήδη βλέπουμε μια προσπάθεια «συμμαζέματος» του πανεπιστημίου, ώστε να μπορέσει να προσελκύσει ιδιωτικά κεφάλαια με την εντατικοποίηση των ρυθμών φοίτησης, με μέτρα είτε γενικότερα, όπως το ν + 2 και τα κλειδώματα των σχολών με τη δύση του ηλίου, ή ειδικότερα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την καλοκαιρινή αλλαγή του προγράμματος σπουδών της σχολής μας (κατάργηση επαναληπτικών μαθημάτων και προαπαιτούμενα). Μ’ αυτό τον τρόπο, δημιουργούν ένα πανεπιστήμιο όπου η στείρα εκπαίδευση των μελλοντικών εργαζομένων (λέμε τώρα!) θα είναι αυτοσκοπός. Ένα πανεπιστήμιο όπου αφενός θα πληρώνουμε για την ύπαρξή μας σ’ αυτό και αφετέρου όλη η δραστηριότητά μας θα είναι προς όφελος των αφεντικών

Μάλιστα οι ταξικοί φραγμοί αρχίζουν να μπαίνουν ήδη από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι αλλαγές που επιφέρει το νέος νόμος για το λύκειο με την καθιέρωση πανελλαδικών εξετάσεων και στις τρεις τάξεις του λυκείου, οι απολύσεις καθηγητών, η μείωση των εισακτέων, το σχέδιο Αθηνά καθιστούν σαφές ότι οι σπουδές θα είναι πλέον υπόθεση λίγων και συγκεκριμένα αυτών που έχουν να πληρώσουν. Και πάλι το κράτος υποβαθμίζει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση μειώνοντας το κόστος της, ενώ παράλληλα σπρώχνει στα φροντιστήρια από ακόμα πιο νωρίς και σε περισσότερα μαθήματα όσους μπορούν οικονομικά να περάσουν στο πανεπιστήμιο . Τα ντόπια αφεντικά (φροντιστηριούχοι) και το κράτος είναι οι μόνοι που τους συμφέρει αυτή η κίνηση αφού και οι δύο βγαίνουν κερδισμένοι αναγκάζοντας τους μαθητές σε εξοντωτικούς τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά ρυθμούς.

Είναι ξεκάθαρο ότι το κράτος δεν είναι διατεθειμένο να δεχτεί καμιά πίεση ούτε να υπαναχωρήσει από αυτές τις επιλογές. Ήδη φρόντισε από πέρυσι, με τον πειθαρχικό νόμο για τους δημοσίους υπαλλήλους, να είναι προετοιμασμένο για οποιαδήποτε αντίδραση από τους εργαζομένους. Συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει την ποινή της αργίας για οποιονδήποτε δημόσιο υπάλληλο συμπεριφέρεται εκτός υπηρεσίας ανάρμοστα σε σχέση με την δημοσιοϋπαλληλική του ιδιότητα, μια εντελώς αόριστη διάταξη η οποία μπορεί να εξειδικευτεί από το κάθε πειθαρχικό συμβούλιο κατά το δοκούν και πολλές φορές με κριτήρια εντελώς υποκειμενικά και να επιβάλλει ποινή προτού βγει η τελική απόφαση, ανατρέποντας ουσιαστικά το τεκμήριο αθωότητας υπέρ του κατηγορουμένου. Εγκαθιδρύεται έτσι ένα καθεστώς εργασιακής τρομοκρατίας, που κρατάει στο χέρι όσους υπαλλήλους δεν απολύθηκαν ακόμα και κυρίως όσους ευελπιστούν να μετατεθούν σε κάποια άλλη υπηρεσία με το σχέδιο διαθεσιμότητας. Πρόκειται ολοφάνερα για ένα μέτρο που στοχεύει απευθείας στην καταστολή οποιουδήποτε αγώνα ή απεργίας, στο ξεκαθάρισμα από το δημόσιο τομέα κάθε αγωνιστικού στοιχείου, στην καλλιέργεια της λογικής κοίτα την δουλειά σου αν θες να συνεχίσεις να την έχεις και εντέλει στην τιμώρηση του ίδιου του φρονήματος.

Αυτή η διάταξη που εισήχθη πριν ακριβώς τις εξαγγελίες για διαθεσιμότητα είναι στοχευμένη. Ποντάρει στην έλλειψη συντροφικών σχέσεων μεταξύ των αγωνιζομένων. Σε μια επαρκή δηλαδή αιτία για διάλυση όλων των αγώνων που έχουν ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια. Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αγωνιστικές διαδικασίες να ξεπηδούν και να χάνονται μέσα σε λίγες βδομάδες υπό το βάρος είτε της φυσικής καταστολής (από μπάτσους και λοιπούς φασίστες) είτε της καταστολής μέσω της οικονομικής πίεσης των απεργών αγωνιζόμενων. Έχουμε φτάσει σ ένα σημείο όπου το κράτος αλλά και οι ίδιες οι συνθήκες της κρίσης έχουν ανεβάσεις τον πήχη της καταστολής. ΟΚ, αυτό είναι λογικό και αναμενόμενο. Αυτό που λείπει από όσους ανήκουμε στην τάξη των εκμεταλλευομένων είναι ακριβώς η συνείδηση αυτής της θέσης, η συνείδηση ότι εμείς έχουμε τα κοινά μας συμφέροντα, εμείς βιώνουμε την επίθεση, και στην τελική εμείς (και όχι κάποιοι άλλοι που τα ξέρουν καλύτερα…) θα δράσουμε για τους εαυτούς μας, η αίσθηση ότι όταν επιτίθενται σ έναν από εμάς, επιτίθενται σε όλους και όλες μας. Δε νιώθουμε τον αγώνα δικό μας γιατί κάποιοι άλλοι θα απεργήσουν ή θα κάνουν κατάληψη. Μ’ αυτό τον τρόπο η καθεμία χάνεται μόνη της ως συντεχνιακά αγωνιζόμενη, οι αγώνες και οι συνελεύσεις που τους καθορίζουν είναι κουφάρια διαδικασιών χωρίς ζωντάνια αφού οι ειδικοί είναι αυτοί που θα βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα. Τέτοιοι όμως αγώνες δε δίνουν απαντήσεις. Σε μια συγκυρία, όπου τα αφεντικά εντείνουν όλο και περισσότερο τον πόλεμο εναντίων μας το μόνο που μένει είναι να μπορέσουμε να ξανακοιτάξουμε στα μάτια όσους και όσες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση μ εμάς και από κοινού να στήσουμε τις δικές μας δομές αλληλεγγύης (απεργιακά ταμεία, κοινές συνελεύσεις εργαζομένων – φοιτητών, ντόπιων και ξένων) και αγώνες όπου όλοι μαζί χωρίς ιεραρχίες θα πηγαίνουμε μπροστά και θα επωμιζόμαστε τα ρίσκα τους

Από εκεί και πέρα οι μπάτσοι, τα ΜΜΕ, οι φασίστες, οι ρουφιάνοι, και τα αφεντικά θα φαντάζουν παιδική χαρά
Απόδραση
αυτόνομη παρέμβαση στη νομική
apodrash.espivblogs.net

No responses yet

Οκτ 23 2013

Κείμενο για τον φασισμό

ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΥ

Μήπως πέσατε από το σύννεφα;
Άλλη μια δολοφονία από φασίστες, άλλο ένα θύμα του συστήματος. Αυτή την φορά ήταν ο Παύλος Φύσσας μουσικός, γνωστός για την αντιφασιστική του δράση. Καθώς πλέον πρόκειται για έναν έλληνα «συμπολίτη» μας και όχι για άλλον ένα πακιστανό ή μπαγκλαντεσιανό , δειλά δειλά οι φιλήσυχοι έλληνες πολίτες μουδιασμένοι καταδικάζουν την δολοφονία (και ταυτόχρονα την βία από όπου και αν προέρχεται έκτος βέβαια αν ασκείται «νόμιμα» από το κράτος και τα αφεντικά). Αγνοώντας κάθε πολιτική βάση, σιγοψιθύριζαν πως ίσως γνωρίζονταν, πως ίσως κάποιο λόγο είχε, πως ίσως έφταιγε η μπάλα εκείνο το βράδυ. Δημοκρατία(;) έχουμε, δεν σε σκοτώνουν επειδή απλά έχεις αντίθετη γνώμη και την εκφράζεις .

Είμαστε όλοι αντιφασίστες
Δεν θα μπορούσαν και τα μμε, το μεγαλύτερο όπλο του συστήματος, το μέσο παραγωγής της μαζικής κουλτούρας της υποταγής, της κατανάλωσης και της εμπορευματοποίησης των πάντων, να μην βάλουν το χεράκι τους στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Με την κατά τα άλλα αντικειμενική τους ενημέρωση έστρωσαν το έδαφος για την κοινωνική νομιμοποίηση της ατζέντας των φασιστών ενσωματώνοντας στην κανονικότητα της τηλεόρασης τον ναζιστικό λόγο. Είναι αυτοί οι καλοστημένοι δημοσιογράφοι που εδώ και πόσο καιρό δίνουν βήμα σε κάθε λογής φασιστοειδή (μπας και ανέβουν λίγο τα νούμερα της τηλεθέασης) από βραδινές εκπομπές μέχρι κουτσομπολίστικα μεσημεριανά. Είναι οι ίδιοι που πρόβαλαν και νομιμοποίησαν τη βία των φασιστών παρουσιάζοντας τους από την μια ως αγανακτισμένους πολίτες και από την άλλη ως «καλούς χριστιανούς» που οργανώνουν συσσίτια για πατριώτες και παρέχουν προστασία σε ανήμπορες γιαγιάδες, ελληνίδες φυσικά.
Και όταν το σκηνικό άλλαξε ήταν αυτοί που τσακίστηκαν να τους καλύψουν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, μέχρι που ο ίδιος ο δράστης τους άδειασε. Από τη μια μέρα στην άλλη, όλοι «άλλαξαν στρατόπεδο», με προτροπή της κυβέρνησης φυσικά, και ο αντιφασισμός έγινε της μοδός. Και επειδή την δουλειά τους ξέρουν να την κάνουν πολύ καλά, αποκαλύπτουν μόνο την εγκληματική δράση της οργάνωσης αποκρύπτοντας το συστημικό της πρόσωπο ( άμεση σύνδεση της με σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα και εφοπλιστές).

Το μακρύ μα-χέρι του συστήματος
Λίγα λόγια για την Χ.Α. Δεν πρόκειται απλά για ένα λίγο πιο βίαιο δεξιό πατριωτικό-εθνικιστικό κόμμα. Πρόκειται για μια νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση με δολοφονική δράση εδώ και χρόνια. Είναι αυτοί που μαχαιρώνουν μετανάστες στα στενά, αυτοί που σπάνε πάγκους στις λαϊκές και στα πανηγύρια, αυτοί που σε σταματάνε στο δρόμο και σου ζητάνε τα χαρτιά σου για να δουν αν ανήκεις στο τιμημένο έθνος, είναι αυτοί που τραμπουκίζουν όποιους δεν τους αρέσει η φάτσα τους, αυτοί που σπάνε στο ξύλο όσους δεν είναι “αρκετά άνδρες” (σύμφωνα με τα δικά τους αρρενωπά κριτήρια) ή έχουν διαφορετική σεξουαλικότητα ή δεν είναι αρκετά υποταγμένες γυναίκες (εξάλλου ο σεξισμός συνδέεται άμεσα με τον φασισμό). Είναι οι κατά τα άλλα αντιμνημονιακοί που στηρίζουν τις φοροαπαλλαγές υπέρ εφοπλιστών και δέχονται χρηματοδότηση από μεγάλες επιχειρήσεις. Είναι οι «αντισυστημικοί» που σε κάθε κινητοποίηση βρίσκονται πίσω από τα ματ πετώντας πέτρες στους διαδηλωτές. Είναι τα τάγματα εφόδου και οι ρουφιάνοι στον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στην Χαλκιδική. Είναι οι μπράβοι που πουλάνε προστασία στα μαγαζιά, με τις πλάτες της μαφίας και ακόμη οι νταβατζήδες που εκμεταλλεύονται μετανάστριες (στα δικά τους ξενοδοχεία ) για να ξεδώσουν οι ελληναράδες που στελεχώνουν τον εθνικό κορμό. Είναι “τα καλά παιδιά” που κάνουν όλες τις βρώμικες δουλειές κάτω από την εποπτεία και με τις ευλογίες της κυβέρνησης.

Η βόμβα έσκασε στα χέρια τους
Όλα καταλήγουν πως πρόκειται για πολιτική δολοφονία. Η κυβέρνηση ως προστάτης του δικαίου και της δημοκρατίας πρέπει να αναλάβει το ρόλο της, παραδεχόμενη πλέον το πραγματικό πρόσωπο του κόμματος που προστάτευε κάτω από τις φτερούγες του. Παρόλα αυτά ξέρουμε καλά πως καμία κυβέρνηση δεν πολεμάει τον φασισμό για να τον καταστρέψει απλά για να τον φέρει στα μέτρα της. Έτσι ο εισαγγελέας στέλνει ένταλμα στα μέλη της οργάνωσης στα σπίτια τους με μια οφθαλμοφανή επιείκεια . Οι χρυσαυγίτες παίρνουν τον χρόνο τους, κρύβουν ό, τι δεν πρέπει να βρεθεί, δίνουν οδηγίες στα τσιράκια τους που μένουν πίσω, ποτίζουν τα λουλούδια τους, βγάζουν το σκύλο για κατούρημα και μετά καταφθάνουν με ταξί στη ΓΑΔΑ. Ενώ από την άλλη η ίδια κυβέρνηση στα πλαίσια του συνταγματικού τόξου και έχοντας ήδη ενσωματώσει την ατζέντα των φασιστών, επιστρατεύει ή σπάει απεργίες με κατάφωρη βία ,συλλήψεις και τραμπουκισμούς, μπουκάρει σε στέκια και καταλήψεις κατηγορεί άδικα κόσμο, στήνει εγκληματικές οργανώσεις χωρίς καμία απόδειξη. Στόχος της είναι όσοι περισσεύουν (άστεγοι, άνεργοι, μετανάστες) αλλά και όσοι αγωνίζονται και στέκονται εμπόδιο στα μεγαλεπήβολα σχέδια τους. Αλλά δεν μας κάνει καμία εντύπωση αυτή η διαφορετική μεταχείριση γιατί όταν το κράτος απειλείται πραγματικά επιστρατεύει όλα τα μέσα για να προστατευτεί.

Καπιταλισμός –φασισμός: a love story
Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει επίσης να μιλάει για τον φασισμό. Όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν ότι η οικονομική κρίση είναι η αιτία για την άνοδο του φασισμού και ότι με την ανάπτυξη και την πρόοδο θα ξεπεραστούν όλα αυτά , εμείς απαντάμε ότι μπορεί η (ακόμη μία από τις πολλές ) κρίση ,με τις συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που προκαλεί, να είναι γόνιμο έδαφος για την ένταση τέτοιων ιδεών και πρακτικών οι αιτίες όμως είναι βαθιά ριζωμένες στην κυβερνητική πολιτική αλλά και στον ίδιο τον καπιταλισμό ως τρόπο ανάπτυξης και διακυβέρνησης. Ο φασισμός είναι το παιδί του καπιταλισμού, αυτός τον γέννησε σε μία από τις κρίσεις του, δεν ήταν ένα ατύχημα της ιστορίας και τον χρησιμοποιεί με πολλούς τρόπους κάθε φορά που τον χρειάζεται για την αναδιάρθρωση αλλά και την διαιώνισή του. Εξάλλου όλες οι αστικές δημοκρατίες του ανεπτυγμένου κόσμου ποτέ δεν δίστασαν να δανειστούν φασιστικές τεχνικές ελέγχου και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης . Ο δρόμος προς τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό απαιτεί πειθαρχεία, υπακοή και απόλυτη συμμόρφωση στις επιταγές του συστήματος.

Μικροαστισμός και lifestyle μιζέρια
Οι «έντιμοι» έλληνες πολίτες δεν πρέπει να έχουν την συνείδηση τους καθαρή γιατί και τα δικά τους χέρια είναι βαμμένα με αυτό το αίμα. Ο φασισμός είναι διάχυτος στην ελληνική κοινωνία και δεν έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό. Ρατσιστικός λόγος και πρακτικές (παράλληλα με τον μισογυνισμό) ήταν και είναι καθημερινό φαινόμενο πολύ πριν την εμφάνιση της χρυσής αυγής. Γυρίζοντας κανείς στην δεκαετία του ’90 , την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης θα δει πως μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας στηρίχτηκε πάνω σε «μανωλάδες» παράλληλα με ένα αντιρατσιστικό μένος με τα πρώτα κύματα μεταναστών (που σημαίνει ακόμη περισσότερη εκμετάλλευση της εργασιακής τους δύναμης). Ακόμη είναι η έξαρση του εθνικισμού με αφορμή το μακεδονικό ζήτημα καθώς και οι καλλιεργούμενες εντάσεις με την τουρκία. Η ταμπέλα «προσεχώς βουλγάρες ή ρουμάνες» (ανάλογα με τα γούστα) σε όλες τις επαρχίες αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα ,μια εκμετάλλευση μεταναστριών με αγαστή συνεργασία σωματεμπόρων και πελατών. Είναι η αντιμετώπιση των «περιθωριακών» και των μεταναστών με όρους υγειονομικούς προκαλώντας επίπλαστη ανασφάλεια και φόβο για τη δημόσια υγεία. Είναι ακόμη ο μεταμοντέρνος μεγαλοϊδεατισμός με αφορμή τους ολυμπιακούς αγώνες και κάποιες νίκες σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις που δικαιολογούσε πογκρόμ και λιντσαρίσματα αλλοδαπών. Μια διάχυτη lifestyle τσογλανιά συνοδευόμενη από γκλαμουριά και ένα χυδαίο νεοπλουτισμό που σιγοντάριζε την δήθεν ανωτερότητα του ελληνικού έθνους. Δεν πρόκειται απλά για ένα κίνημα, ένα κόμμα ή μια ιδεολογία αλλά για έναν τρόπο ζωής, μια ρατσιστική κουλτούρα που διακίνησε και ανέχθηκε η ελληνική κοινωνία.

Αγαπητή μου νομικάρια …
Μία οποιαδήποτε κίνηση απονομιμοποίησης κάποιου πολιτικού κόμματος ακόμη και αυτού του καθαρά φασιστικού ανοίγει έναν επικίνδυνο δρόμο για όσους και όσες θα συνεχίσουμε να μένουμε σε αυτή την χώρα. Μπορεί πολλοί να πιστεύουν πως ένας τέτοιος νόμος θα λύσει το πρόβλημα αλλά είναι βαθιά νυχτωμένοι. Μέσα σε αυτούς ανήκει και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, η οποία καμία διάθεσή δεν έχει να αντιμετωπίσει το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις( καθώς σε καμία περίπτωση δεν απαρνείται τον καπιταλισμό, απλά , τι ειρωνεία , θέλει να το κάνει πιο ανθρώπινο). Μια από τις αρνητικές συνέπειες θα είναι η ηρωοποίηση των φασιστών στα μάτια των ψηφοφόρων τους καθώς θα πάρει λανθασμένα τις διαστάσεις του επαναστατικού, αντισυστημικού και ριζοσπαστικού κινήματος (κάθε άλλο παρά αυτό είναι) που αποτελεί απειλή για το σύστημα ( που τόσο καλά το εξυπηρετούσε μέχρι τώρα).
Ακόμη επειδή η καλύτερη άμυνα της αστικής δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργηση της δε διστάζει να παραβεί τους ίδιους τους νόμους της. Και αυτό γιατί είναι το ίδιο το σύστημα που επέτρεψε στο ναζιστικό κόμμα να συμμετάσχει στις εκλογές με την δήθεν δικαιολογία ότι δεν γνώριζε τη δράση της, τώρα αναθεωρεί. Επιπλέον ανοίγει πλέον ο δρόμος για την εδραίωση και νομιμοποίηση της προορισμένης για μαζική κατανάλωση “θεωρία των δύο άκρων” . Από την μία υπάρχει η απειλή του επικίνδυνου φασισμού και από την άλλη οι ριζοσπάστες ,αντιδραστικοί, απεργοί καθηγητές κουκουλοφόροι, «προδότες του έθνους» εξισώνοντας, με ένα τεράστιο νοηματικό άλμα, αυτά τα δύο και θέτοντας τα εκτός του περίφημου «συνταγματικού τόξου». Προσπαθώντας να ριζώσει πιο βαθιά τα θεμέλια του κοινοβουλευτισμού και της αστικής δημοκρατίας παρουσιάζοντας το ως τον μόνο τρόπο σωστής διακυβέρνησης και προστασίας των υπηκόων της από τα προβλήματα που το ίδιο το κράτος προκαλεί. Ας έχουμε κατά νου αγαπητοί συμφοιτητές πως ο νόμος (που τόσο πολύ αγαπάτε) δεν μπορεί να ρυθμίσει μια τέτοια κοινωνικοπολιτική κατάσταση. Ο νόμος είναι απλά ο συσχετισμός των δυνάμεων όπως αποτυπώνεται από τα πάνω. Αυτοί που φτιάχνουν τους νόμους είναι αυτοί που ορίζουν κάθε φορά ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο φίλος του συστήματος και στρέφουν τον κόσμο προς αυτή την κατεύθυνση διαμορφώνοντας την αντίστοιχη ιδεολογία για να επιτευχθεί η ανάπτυξη του καπιταλισμού
(εξάλλου αυτός είναι και ο μόνος στόχος τους). Έτσι για εμάς, η απάντηση του κράτους στο φασισμό είναι κενό γράμμα.

Να τους δω να τρέχουν…
Ας μην γελιόμαστε. Ο φασισμός ως κοινωνικό ρεύμα δυστυχώς ριζωμένος στην κοινωνία δε ρυθμίζεται με νόμους (άλλωστε ποιοι θα τους εφαρμόσουν; Οι φασίστες μπάτσοι ή οι φασίστες του συνταγματικού τόξου;) Αντίθετα η απάντηση που μας αναλογεί θα δοθεί με διαρκή μάχη στα πεδία όπου ο φασισμός γεννιέται, στον δρόμο, στις γειτονιές, στα σχολεία και στην εργασία ενάντια στην ιδεολογία και τις σχέσεις που γεννά. Οι μόνοι που είμαστε αρμόδιοι να απαντήσουμε είναι όσες αηδιάζουμε με τον τσαμπουκά των χρησαυγιτών, αυτοί που αντιστεκόμαστε στη διάλυση των ζωών μας, αυτές που αναζητούμε σχέσεις μεταξύ ντόπιων και ξένων χτίζοντας κοινές συνελεύσεις των εκμεταλλευομένων διαλύοντας στην πράξη την ιδέα του έθνους. Και όλα αυτά μέχρι οι φασίστες να πάρουν πόδι κλοτσηδόν και από τους χώρους και από τις συνειδήσεις μας.

Απόδραση
αυτόνομη παρέμβαση στη νομική
apodrash.espivblogs.net

No responses yet

Ιαν 10 2013

αφίσα αυτόνομων σχημάτων για την πορεία αλληλεγγύης στη villa amalias και τον 98fm

καταλήψεις-στέκια

No responses yet

Νοέ 18 2012

Κείμενο πρωτοβουλίας αλληλεγγύης στους εργολαβικούς απεργούς του ΑΠΘ

ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΡΩΜΑΝΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠ’ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ…

Ιστορική Αναδρομή
Το καθεστώς των εργολαβιών συνδέεται με την όρθωση αλλά και την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού, δηλαδή εμφανίζεται τη δεκαετία του ’80 (δεκαετία της οποίας προηγήθηκαν πολλοί εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες) για να καθυποτάξει και να παρακάμψει τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος εκείνης της εποχής.
Κατά τη δεκαετία του ’90 και των ’00 οι εργολαβίες εξαπλώθηκαν σε ευρεία κλίμακα στον εργασιακό βίο, υποκαθιστώντας το ρόλο του κράτους ως εργοδότη σε αρκετές υπηρεσίες ή βιομηχανίες, ενώ  έφτασαν στο απόγειο τους στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, τη στιγμή δηλαδή της ψευδεπίγραφης κορύφωσης του ελληνικού καπιταλισμού.
Τα τελευταία χρόνια, οι πελατειακές σχέσεις που είχαν οι μεγαλοεργολάβοι με το κράτος γίνονταν ολοένα και πιο εμφανείς σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να γίνονται προσπάθειες σε επικοινωνιακό επίπεδο να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος κράτους-εργολάβων.
Γιατί οι εργολαβίες μπήκαν στις δημόσιες υπηρεσίες;

Continue Reading »

No responses yet

Νοέ 18 2012

Τρικάκια για τη λέσχη και όχι μόνο…

No responses yet

Νοέ 18 2012

Stencil στους χώρους των πανεπιστημίων και όχι μόνο

No responses yet

Νοέ 18 2012

στην επίδειξη του πάσο, πάω πάσο!

Επί σειρά ετών έχουμε συναντήσει την προσπάθεια ελέγχου φοιτητικού πάσο στην είσοδο  της λέσχης του ΑΠΘ. Αυτή η προσπάθεια δεν είχε επιτευχθεί μέχρι στιγμής καθώς εμποδιζόταν από αγώνες φοιτητών. Φέτος πραγματοποιείται η ίδια προσπάθεια ενώ επιπλέον γίνεται λόγος για την ύπαρξη κάρτας σίτισης, σε μια συγκυρία που η επίθεση που δεχόμαστε στον τομέα της ικανοποίησης των αναγκών μας γίνεται όλο και πιο έντονη, σε μια συγκυρία όπου η δικαιολογία έλλειψης χρημάτων καθιστά προσπάθειες σαν αυτή ευκολότερα αποδεκτές. Ο έλεγχος του πάσο έχει ως αποτέλεσμα να αποκλείονται φοιτητές άλλων πανεπιστημίων, φοιτητές μεγαλύτεροι του 6ου έτους, καθώς και άλλα εκμεταλλευόμενα και καταπιεζόμενα κοινωνικά κομμάτια που δεν έχουν την ιδιότητα του φοιτητή (ντόπιοι και μετανάστες εργάτες, άνεργοι, μαθητές).

Ο έλεγχος του πάσο, η ύπαρξη της κάρτας σίτισης και το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι της λέσχης δουλεύουν υπό καθεστώς εργολαβίας αποτελούν τα πρώτα βήματα για την ιδιωτικοποίηση της λέσχης. Έμπρακτο παράδειγμα αποτελεί η ιδιωτική λέσχη του ΠΑ.ΜΑΚ. όπου μέχρι τώρα επιτρεπόταν η σίτιση φοιτητών που πληρούσαν κάποια κριτήρια εισοδήματος ενώ από φέτος είναι συγκεκριμένος ο αριθμός των ατόμων που έγιναν δεκτοί ασχέτως αν πληρούσαν πολλοί περισσότεροι τα κριτήρια. Εκτός πολύτεκνων και τρίτεκνων φέτος μόλις 500 άτομα επιτράπηκε να αποκτήσουν κάρτα σίτισης, οι υπόλοιποι φοιτητές που θέλουν να χρησιμοποιήσουν την λέσχη υποχρεούνται να πληρώσουν 3,5 ευρώ τη μέρα. Επιπλέον η ανάθεση της σίτισης του ΠΑΜΑΚ σε catering έχει υποβαθμίσει ιδιαίτερα την ποιότητα του φαγητού με προμαγειρεμένα φαγητά, κατ’ επανάληψη περιπτώσεις δηλητηριάσεων κ.α. Η λέσχη του ΑΠΘ από την άλλη έχει καθημερινά φαγητό της μέρας ενώ δηλητηριάσεις έχουν να συμβούν πάνω από 20 χρόνια. Κι αν το τελευταίο καιρό η ποικιλία/ποιότητα του φαγητού της λέσχης του ΑΠΘ τείνει προς το συσσίτιο αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν είναι ιδιωτική ή στο ότι τρώει πολύς κόσμος, αλλά στο γεγονός ότι οι διοικούντες σε πανεπιστημιακό και κρατικό επίπεδο επιλέγουν να κατευθύνουν αλλού τα κονδύλια.

Η λειτουργία της λέσχης για εμάς πρέπει να είναι κοινωνική και όχι αποκλειστικά φοιτητική. Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα στο φαγητό ανεξάρτητα αν έχουν την ιδιότητα του φοιτητή ή όχι, δεν νοείται η άρνηση της σίτισης ενός ανθρώπου επειδή δε διαθέτει χρήματα. Ως φοιτητές είμαστε κομμάτι των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας και δε θα δεχτούμε τον αποκλεισμό άλλων εκμεταλλευόμενων για χάρη μιας πιο προνομιακής θέσης μέσα σε μια θάλασσα εξαθλίωσης. Σε μια περίοδο που τα αφεντικά εξαπολύουν γενικευμένη επίθεση αποκλείοντας και εξοντώνοντας όλο και περισσότερους ανθρώπους κανένας συντεχνιακός αγώνας δεν μπορεί να σταθεί. Μόνο μέσα από το ξεπέρασμα των διαχωρισμών, τους κοινούς αγώνες των εκμεταλλευόμενων και την αλληλεγγύη θα μπορέσουμε να αντεπιτεθούμε.

Η διοίκηση του πανεπιστημίου και το υπουργείο ισχυρίζονται ότι δεν έχουν να διαθέσουν χρήματα για την σίτιση, τη στέγαση και τα συγγράμματα και για αυτό το λόγo πρέπει να υπάρξουν περικοπές. Εμείς πάλι παρατηρούμε καθημερινά την αύξηση της αστυνόμευσης του πανεπιστημίου (έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο κοστίζει η βενζίνη για τα μηχανάκια που περιπολούν 24 ώρες το 24ωρο στην πανεπιστημιούπολη, οι συναγερμοί, τα κάγκελα, τα ρολά, οι πόρτες ασφαλείας, τα checkpoint περιπολιών και εισόδου σε κάποιες σχολές…;). Παρατηρούμε επίσης να διατίθενται μεγάλα ποσά για έρευνα για επιχειρήσεις, το στρατό και την αστυνομία όπου τα κέρδη αυξάνονται ακόμη περισσότερο χάρη στην άμισθη εργασία μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψήφιων διδακτόρων. Παρατηρούμε ακόμη μεγάλη μερίδα καθηγητών να κερδίζουν από την περίφραξη των ιδεών (πνευματική ιδιοκτησία συγγραμμάτων και πατέντες). Όσο για το κράτος, τα κονδύλια που δίνει στα πανεπιστήμια έχουν μειωθεί αλλά δε συμβαίνει το ίδιο για τις τράπεζες (120δις ευρώ μέχρι στιγμής για ανακεφαλαίωση), τους εφοπλιστές με τις 150 φοροαπαλλαγές, τις εταιρείες του χρυσού (η έκταση στη βόρεια Χαλκιδική τους παραχωρήθηκε για 11εκ € τη στιγμή που στο χρηματιστήριο του Τορόντο κοστίζει 2,3δις €, επιπλέον τους επιδότησε με άλλα 15εκ € σαν να λέμε τους έδωσε χωράφι και μαζί προίκα), την αστυνομία και το στρατό (2 εκ. ευρώ για νέες αύρες, προσλήψεις και νέων αστυνομικών, βενζίνη και συντήρηση μηχανών ομάδας ΔΙΑΣ, δακρυγόνα για όλο το λαό, στρατόπεδα συγκέντρωσης, συνοριακοί φράχτες και περίπολοι), την εκκλησία (με την τεράστια αφορολόγητη περιουσία και τους μισθοδοτούμενους από το κράτος παπάδες).

Διαφυλάσσοντας την λειτουργία της λέσχης ως κοινωνικής και όχι ως αποκλειστικά φοιτητικής σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκουμε την περαιτέρω επιβάρυνση των εργαζομένων της λέσχης. Γνωρίζουμε ότι οι επιλογές της πρυτανείας και του κράτους τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου εντατικοποίηση: Κατ’ αρχάς εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται και δεν γίνονται νέες προσλήψεις με αποτέλεσμα να πέφτει περισσότερη δουλειά στους εναπομείναντες. Επιπλέον η ίδια η δουλειά έχει αυξηθεί καθώς νέες λειτουργίες έχουν ανατεθεί στην ήδη υποστελεχωμένη λέσχη: εκτός από τη καθημερινή λειτουργία της λέσχης της ίδιας, οι εργαζόμενοι έχουν επιβαρυνθεί επιπλέον με τους μπουφέδες των διαφόρων εκδηλώσεων του πανεπιστημίου, με τη διεκπεραίωση συμφωνιών πανεπιστημίου-δήμου για σίτιση κάποιων αστέγων σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους από την κύρια λειτουργία, με εργασία το σαββατοκύριακο προκειμένου η λέσχη να είναι ανοιχτή και το Σ/Κ, που σημαίνει λειτουργία με ακόμη λιγότερο προσωπικό τις καθημερινές προκειμένου όσοι εργάστηκαν το Σ/Κ να πάρουν τα ρεπό τους. Όλος αυτός ο φόρτος εργασίας σημαίνει τρέξιμο, κούραση, ένταση και καυγάδες κατά τη διάρκεια της δουλειάς, κινδύνους ατυχημάτων είτε για τους εργαζόμενους, είτε για την ποιότητα του φαγητού. Επιπλέον η κατάσταση αυτή έρχεται να συνδυαστεί με απειλές για μη ανανέωση συμβάσεων, με καθυστερήσεις πληρωμών και μειώσεις μισθών1, με τρομοκράτηση και απόπειρες χειραγώγησης όσων σηκώνουν κεφάλι. Λέγοντας ότι θέλουμε τη λέσχη ελεύθερη για όποιον την έχει ανάγκη, ταυτόχρονα δηλώνουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στις προσπάθειες των εργαζομένων να αντισταθούν στην εντατικοποίηση και την υποτίμηση που βιώνουν. Ταυτόχρονα απαιτούμε να γίνουν και άλλες προσλήψεις ώστε να μοιραστεί η δουλειά. Κι αν οι προσλήψεις φαντάζουν απίθανες, έχουμε και μια πιο συγκεκριμένη πρόταση προς τις πρυτανικές αρχές. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων της λέσχης έχουν σύμβαση με εργολαβικές εταιρίες φύλαξης και καθαριότητας και επίσημα εμφανίζονται δηλωμένοι ως φύλακες και καθαριστές/καθαρίστριες (παράνομο αφού δε δηλώνεται η πραγματική τους εργασία, αλλά πραγματικό και επικερδές για τα αφεντικά τους, καθώς δεν τους καταβάλλονται διάφορα επιδόματα κλπ). Στις ίδιες εργολαβικές εταιρείες έχουν συμβάσεις και οι φύλακες που αστυνομεύουν το πανεπιστήμιο. Επειδή εμείς καμιά ανάγκη δεν έχουμε για αστυνόμευση και επιτήρηση στους πανεπιστημιακούς χώρους, αλλά ούτε και θέλουμε άνθρωποι να μένουν άνεργοι λέμε ότι θα μπορούσαν εύκολα οι φύλακες να μεταφερθούν στη λέσχη και να τη στελεχώσουν. Και ας μην απαντήσουν οι πρυτανικές αρχές επικαλούμενες νομικά τερτίπια περί διαφορετικών συμβάσεων κλπ. Γιατί πρώτον ήδη αρκετοί εργαζόμενοι της λέσχης είναι δηλωμένοι ως φύλακες οπότε το να προστεθούν και άλλοι δε προϋποθέτει κοσμογονικές αλλαγές. Και δεύτερον υπάρχουν εργαζόμενοι επίσημα δηλωμένοι ως εργαζόμενοι της λέσχης, οι οποίοι έχουν άτυπα μεταφερθεί και εργάζονται σε υπηρεσίες του πανεπιστημίου άσχετες με τη λέσχη, πράγμα που σημαίνει ότι και η αντίστροφη πορεία είναι εφικτή…

Κλείνοντας, σκοπός μας δεν είναι απλά να καταδείξουμε την κατάσταση και τις συνέπειες αυτής στις ζωές μας αλλά να δηλώσουμε ότι η λύση της βρίσκεται στα χέρια του καθενός – καθεμιάς από εμάς. Δεν περιμένουμε το κράτος ή οποιοδήποτε άλλο φορέα να μεριμνήσει για εμάς. Στηριγμένοι στις μεταξύ μας ισότιμες σχέσεις, συλλογικοποιούμαστε, σχεδιάζουμε και δρούμε για να μπλοκάρουμε κάθε κίνηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και να ικανοποιήσουμε άμεσα τις ανάγκες μας.

 

συνέλευση για το κόστος φοίτησης

synkosfoi@yahoo.gr

 

η συνέλευση για το κόστος φοίτησης αποτελείται από άτομα και συλλογικότητες από διάφορες σχολές, που δεν ανήκουν σε παρατάξεις και δεν κατεβαίνουν σε εκλογές και τα οποία συναντιούνται με αδιαμεσολάβητους όρους και με κοινό άξονα τα ζητήματα για το κόστος φοίτησης

 


1 είναι χαρακτηριστικό ότι το ΑΠΘ με το φιλολαϊκό προφίλ που θέλουν να πλασάρουν οι πρυτανικές αρχές, προσέλαβε μέσω τις εταιρίας αξιοποίησης τους εργαζόμενους για τους καλοκαιρινούς μήνες που δουλεύουν στις κατασκηνώσεις (Ποσείδι, Περτούλι, Χολομώντας)  πληρώνοντάς τους όχι με την κλαδική σύμβαση αλλά με το βασικό μισθό. Και ούτε καν με το βασικό μισθό όπως είχε διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά μειωμένο κατά 22% σύμφωνα με τις κυβερνητικές αποφάσεις της 12ης Φλεβάρη 2012.

No responses yet

Μαΐ 15 2012

Εκδήλωση για τις οροθετικές πόρνες και τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας

No responses yet

Μαΐ 02 2012

Αντιμαθήματα Ποινικού Δικαίου

 

 

No responses yet

« Newer Entries - Older Entries »