Νοέ 21 2015

αφίσα των αυτόνομων σχημάτων του απθ για τους 5 συλληφθέντες της 1ης μάη στο μιλάνο

τελικο

 

Την 1η Μάη 2015 έλαβε χώρα στο Μιλάνο της Ιταλίας πρωτομαγιάτικη διαδήλωση με αιχμιακό ζήτημα την εναντίωση στην Expo 2015, της ετήσιας φιέστας κρατών και μικρών και μεγάλων αφεντικών με θέμα τη «βιώσιμη ανάπτυξη»· την προώθηση, δηλαδή, εναλλακτικών τρόπων για τη συνέχιση και την ένταση της εκμετάλλευσης και της υποτίμησης. Χιλιάδες κόσμου στο Μιλάνο διαδήλωσαν ενάντια στην Expo και ό,τι αυτή συμπυκνώνει: την επέλαση κράτους και κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας. Την επόμενη μέρα η ιταλική αστυνομία προβαίνει σε μαζικές προσαγωγές και λήψη DNA. Μεταξύ των προσαχθέντων και πέντε φοιτητές από την Αθήνα, κομμάτια των κοινωνικών και ταξικών αγώνων μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο, οι οποίοι αφήνονται ελεύθεροι χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες.

Στις 12-11-2015 οι ιταλικές αρχές εκδίδουν Ευρωπαϊκό Ένταλμα σύλληψης ζητώντας την έκδοση των πέντε αγωνιζόμενων φοιτητών στην Ιταλία, γεγονός πρωτοφανές για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, αφού είναι η πρώτη φορά που ζητείται έκδοση για συμμετοχή σε διαδήλωση. Οι ελληνικές αρχές εισβάλλουν στα σπίτια τους και στη συνέχεια τους αφήνουν ελεύθερους με περιοριστικούς όρους μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης.

Όταν τα κράτη διεθνοποιούν τις διώξεις όσων αγωνίζονται, ποινικοποιώντας ακόμα και τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις, τότε τα κομμάτια των αγωνιζόμενων υψώνουν αναχώματα, επιμένοντας να συναντώνται και να ανταλλάσουν εμπειρίες αγώνα και καλλιεργώντας σχέσεις αλληλεγγύης, ενάντια στις διεθνείς πολιτικές λιτότητας και υποτίμησης. Εμείς με τη σειρά μας, ως κομμάτι των αγώνων μέσα κι έξω από το πανεπιστήμιο υψώνουμε την αλληλεγγύη μας στους πέντε αγωνιζόμενους φοιτητές.

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ
ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ

No responses yet

Νοέ 15 2015

Κείμενο καλέσματος και ταυτότητας της Απόδρασης

DSC_0619 12231107_10208129089007876_1789325672_n 12226319_10208129089047877_1208532184_n

Το πανεπιστήμιο δεν είναι μονάχα ένα αντιαισθητικό κτίριο, ένα κάρο ψυχρά ντουβάρια, αποστειρωμένες λευκές αίθουσες και διάδρομοι. Είναι ο χώρος στον οποίο εναποθέτουμε το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Μιας καθημερινότητας που χωρά, θέλουμε δεν θέλουμε , μονολόγους καθηγητών, ατέλειωτα συγγράμματα, βίαιες εξεταστικές. Και πάλι, δεν είναι μονάχα αυτά. Είναι πάνω απ’ όλα ένας κυρίαρχος καπιταλιστικός θεσμός που εξυπηρετεί πολύ συγκεκριμένους σκοπούς , ένας θεσμός που βρίσκεται σήμερα υπό κατάρρευση, και ο οποίος πασχίζει να συντηρηθεί, πατώντας στις δικές μας ζωές.

Και για να κάνουμε μια μικρή αναδρομή, το μαζικό πανεπιστήμιο, όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, είναι προïόν μιας ιδιαίτερης καπιταλιστικής περιόδου. Γεννήθηκε στις μεταπολεμικές αναπτυγμένες χώρες από το τότε παρεμβατικό κράτος «πρόνοιας» που αναζητούσε σωρηδόν νέους επιστήμονες να στελεχώσουν τα πόστα της διευρυνόμενης καπιταλιστικής παραγωγής. Και τότε όπως και σήμερα δεν ήταν ένας θεσμός ουδέτερος που πρόσφερε απλόχερα αντικειμενική γνώση, αλλά παρείχε και παρέχει ελεγχόμενη γνώση , χρήσιμη για την αγορά εργασίας. Το μέχρι τότε ελιτίστικο πανεπιστήμιο, στο οποίο είχαν πρόσβαση κατά βάση μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, έδωσε τη θέση του στο μαζικό πανεπιστήμιο στο οποίο όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όφειλαν να εισέλθουν. Ήταν ένας τόπος παραγωγής σιγουριάς : σιγουριάς της κοινωνικής ανέλιξης μέσω ενός πτυχίου, σιγουριάς της επιστημονικής αυθεντίας και κατοχής της αλήθειας. Και σήμερα, που βλέπουμε την περίφημη «δημόσια δωρεάν παιδεία» να καταρρέει μπροστά στα μάτια μας; Το πολυπόθητο πτυχίο δεν ανοίγει πλέον τόσο εύκολα πόρτες , όσο θέλουν να πιστεύουν φοιτητές και γονείς, που βαυκαλίζονται ακόμα πως «αν δουλέψεις σκληρά κάτι θα πετύχεις!».

Το πανεπιστήμιο, προκειμένου να επιβιώσει, μετασχηματίζεται, όπως άλλωστε και όλες οι δομές κρατικής πρόνοιας (αντίστοιχα συμβαίνει στο σύστημα υγείας, ή στις μαζικές μεταφορές).Ο συνολικός μετασχηματισμός του κράτους είναι αυτό που ονομάζουμε αναδιάρθρωση, κομμάτι της οποίας αποτελεί και η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Η κίνηση της τελευταίας παίρνει τρεις κατευθύνσεις. Αρχικά, το κράτος αποσύρεται σταδιακά από τις παροχές του στον τομέα της εκπαίδευσης. Ο έλεγχος ,για παράδειγμα, στην είσοδο της φοιτητικής λέσχης του απθ εντείνεται ενώ η λειτουργία της έχει ανατεθεί πλέον σε εταιρία catering. Ακόμα ο αριθμός των φοιτητριών που μπορούν να μείνουν στις πανεπιστημιακές εστίες μειώνεται συνεχώς, ή αναγκάζονται να πληρώνουν νοίκι, ενώ καλούμαστε πια να πληρώνουμε και κάποια από τα συγγράμματα μας (οι πολυκώδικες εδώ και κάποια χρόνια πρέπει να αγοράζονται από εμάς τις ίδιες, ενώ προηγουμένως κάτι τέτοιο έμοιαζε με κακόγουστο αστείο!) Δε λείπουν δε και οι ψίθυροι περί επιβολής διδάκτρων κατά τα πρότυπα των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Δεύτερη κατεύθυνση που ακολουθεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση είναι αυτή που θέλει τους φοιτητές πλήρως εντατικοποιημένους. Αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο νέο πρόγραμμα σπουδών που έχει εισαχθεί στη νομική ( πχ μαθήματα αλυσίδες και κατάργηση επαναληπτικών μαθημάτων). Πρέπει να είμαστε πια απόλυτα προσηλωμένες σε ένα ατελείωτο κυνήγι προσόντων , να είμαστε ατομιστές και ανταγωνιστικές , να πατάμε επί πτωμάτων , να είμαστε πειθήνιοι. Έτσι, με το τέλος των σπουδών μας, θα γίνουμε χρήσιμοι στα αφεντικά, αναλώσιμες και ευέλικτες. Και φυσικά, γιατί όχι, κάποιοι συμφοιτητές μας θα γίνουν τα αυριανά μας αφεντικά και αυτοί θα είναι οι καλύτεροι, εκείνοι που κατάφεραν να πατήσουν πάνω σε άλλους, να ανταπεξέλθουν στο σκληρό κι ασφυκτικό ανταγωνισμό. Κι αυτό δεν το επισημαίνουμε ως παράπονο, γιατί δεν οραματιζόμαστε ένα επαγγελματικό μέλλον που στηρίζεται στην εκμετάλλευση εργαζομένων. Αντίθετα στοχεύουμε στην όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού και την ανάδειξη των κοινωνικών διαφορών. Το πανεπιστήμιο δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αταξικό πεδίο, οι “ίσες ευκαιρίες για όλες” είναι παραμύθια, κι αυτό το βλέπουμε καθαρά. Προτού λοιπόν υποστηρίξουμε μια τέτοια άποψη, καλό είναι να σκεφτόμαστε από ποια θέση μιλάμε και τα προνόμιά μας, σε σχέση με τους υπόλοιπους (κι όσα δε βλέπουμε δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν κιόλας). Τέλος η πειθάρχηση αυτή εντείνεται και με τo πρόσχημα της ασφάλειας μέσα στο πανεπιστημιακό campus. Κλειδωμένες σχολές , σεκιουριτάδες και μπάτσοι να μπαινοβγαίνουν , συλλογικοί αγώνες να καταστέλλονται. Στο σημείο αυτό να διευκρινήσουμε πως η περιβόητη «δημόσια και δωρεάν» παιδεία χωράει όλο και σε μεγαλύτερη κλίμακα ιδιωτικές εταιρίες, χωρίς να μιλάμε μονάχα για τις εταιρίες security και catering αλλά και για εταιρίες που διεξάγουν και αξιοποιούν επιστημονική έρευνα για λογαριασμό του κράτους και του στρατού. Παράλληλα τα δίδακτρα σε διάφορα μεταπτυχιακά αυξάνονται και πληθαίνουν ενώ πολλά πανεπιστημιακά σεμινάρια απαιτούν πλέον αντίτιμο.

Όλες αυτές οι κινήσεις, από μεριάς του κράτους, είναι πολιτικές επιλογές. Είναι προσπάθειες εποπτείας και αποστείρωσης του πανεπιστημίου. Η καπιταλιστική κανονικότητα οχυρώνεται ενάντια σε ό,τι την αμφισβητεί. Μέσα στον πανεπιστημιακό χωροχρόνο όμως υπάρχουμε και εμείς που αρνούμαστε να ακολουθήσουμε μοναχικούς δρόμους , που οι επιθυμίες μας δεν παραγκωνίζονται τόσο εύκολα, αλλά αρθρώνονται επιτακτικά. Εμείς επιλέγουμε να συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας και να ταράζουμε την πανεπιστημιακή ομαλότητα, όσο μπορούμε. Ασφυκτιούμε , και αν δεν βάλουμε μπροστά τις ανάγκες μας αυτή η κσνονικότητα θα μας καταβροχθίσει.

Επιλέγουμε λοιπόν να δρούμε συλλογικά σε ένα αυτόνομο σχήμα.
Αυτόνομο, γιατί θέλουμε να δρούμε απαλλαγμένες τόσο από τις πελατειακές όσο και από τις σχέσεις διαμεσολάβησης των κομματικών παρατάξεων μέσα στο πανεπιστήμιο. Διαμεσολάβηση είναι η διαδικασία με την οποία κάποιος τρίτος παρεμβάλλεται ανάμεσα στις σχέσεις , στη δράση και το λόγο μας, όπως οι θεσμοί ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, ή οι εκλογές και τα κόμματα. Εμείς απαντάμε πως οι ζωές μας είναι δικές μας , δεν είναι ούτε αριθμοί ούτε ψήφοι, και θα ορίζονται μονάχα από εμάς. Δεν διεκδικούμε το αλάνθαστο ούτε ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε την «πάσα αλήθεια». Τις «αλήθειες» τις φτιάχνουμε, παλεύοντας μαζί.
Σχήμα, γιατί εμείς οι ίδιες ορίζουμε τον τρόπο δράσης μας και τη δομή μας. Μακρυά από ιεραρχίες και πρακτικές ψηφοφορίας που επιβάλλουν τη γνώμη της πλειοψηφίας έναντι αυτής της μειοψηφίας. Συναντιόμαστε ισότιμα ενάντια σε επίπλαστους έμφυλους και φυλετικούς διαχωρισμούς
Στην αυθεντία της γνώσης απαντάμε με ομάδες αυτομόρφωσης και αντιμαθήματα, στους αποστειρωμένους τοίχους με φαντασία και χρώμα. Στις κλειδωμένες αίθουσες με αυτοοργανωμένες προβολές και συζητήσεις. Στην εκμετάλλευση εργαζομένων, αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση που παραγκωνίζονται οι ανάγκες μας, με καταλήψεις κτιρίων του πανεπιστημίου. Στις άτυπες ‘’περιπολίες’’ των αστυνομικών με συνεχή παρουσία μας στο χώρο του πανεπιστημίου σε μία προσπάθεια επανοικειοποίσης του. Στα υπό χορηγία και με αντίτιμο πάρτυ των παρατάξεων με αυτοοργανωμένα πάρτυ που το συμβολικό αντίτιμο προορίζεται για την κάλυψη αναγκών αυτόνομων συλλογικοτήτων.
Ενάντια στην αδιαφορία, την ανάθεση ευθυνών και την ελπίδα ότι όλα θα αλλάξουν μαγικά, αντιτάσσουμε την αυτοοργανωμένη συλλογική δράση, για να κάνουμε την άρνηση μας δημιουργία.

 

No responses yet

Οκτ 23 2015

κείμενο για τις γενικές συνελεύσεις

κείμενο-κόμικ που μοιράστηκε στην πρώτη φετινή γενική συνέλευση της σχολής

No responses yet

Μαΐ 19 2015

εκδήλωση » βρώμικες αναγνώσεις της καθαριότητας, σώμα χώρος και μηχανισμοί πειθαρχησης»

Untitled-1

εξώφυλλο της μπροσούρας (κυκλοφόρησε σε 150 αντίτυπα και διανέμεται δωρεάν)

η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην ταράτσα της νομικής, δευτέρα 18/5 2015

(στα πλαίσια του φεστιβάλ αυτόνομων σχημάτων)

No responses yet

Απρ 26 2015

αφίσα-κάλεσμα στην πορεία ενάντια στις δολοφονίες μεταναστών στη μεσόγειο

Μήπως το αιγαίο δεν είναι πια αρκετά γαλανόλευκο για τα γούστα σας?
Μέσα σε μια βδομάδα περισσότεροι απο 1200 μετανάστες βρήκαν τραγικό θάνατο στις θάλασσες της μεσογείου. Νούμερα που προστίθενται σε έναν μακάβριο κατάλογο ο οποίος μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Και μαζί του φαίνεται να μεγαλώνει και ο οίκτος του δυτικού κόσμου για τις ανθρώπινες αυτές ζωές που χάνονται στα γαλανά νερά του αιγαίου. Ο ανθρωπιστικός λόγος και η ρητορική της συμπόνιας χτυπά κόκκινο με κάθε καινούριο ναυάγιο που ανακοινώνεται. Και όμως σε κάθε δακρύβρεχτο δελτίο ειδήσεων η αφήγηση της ιστορίας ξεκινά από το τέλος. Τα ναυάγια φορούν τον μανδύα της φυσικής καταστροφής, του αναπόδραστου κακού.Δεν πρόκειται όμως για φυσικά φαινόμενα αλλά για τα υλικά αποτελέσματα μιας κανονικοποιημένης βίας. Η ευρώπη-φρούριο δολοφονεί, η ίδια ευρώπη που στέλνει στρατούς και χρηματοδοτεί πολέμους σε χώρες όπως η συρία και το αφγανιστάν.
Μετανάστες και μετανάστριες παραδίδονται στους δουλέμπορους με όνειρο μια καλύτερη ζωή. Οι ελπίδες τους όμως ναυαγούν 100 μέτρα απο το φαρμακονήσι, στις ακτές της κω ,λίγο ανοιχτά της ρόδου. Και οι καταστροφές που τους περιμένουν δεν τελειώνουν ακόμα και αν επιζήσουν του ταξιδιού.Η φιλόξενη ελλάδα τους περιμένει και εδώ θα γνωρίσουν μονάχα περίφρακτους χώρους και χρόνους κοινωνικού ελέγχου,καταστολής,υποταγής και εγκλεισμού. Εδώ αφετηρία τους θα ‘ναι πάντα η θέση του θύματος,μια θέση που δεν τους επιτρέπει να διαφύγουν.

Τα ναυάγια στο αιγαίο δεν είναι ατυχήματα, είναι δολοφονίες.

Να μην συνηθίσουμε τον θάνατο!

Μήπως το αιγαίο δεν είναι πια αρκετά γαλανόλευκο για τα γούστα σας?

Μήπως το αιγαίο δεν είναι πια αρκετά γαλανόλευκο για τα γούστα σας?

No responses yet

Απρ 25 2015

φεστιβάλ αυτόνομων σχημάτων

1η-731x1024φεστιβάλ-rgb-μικρό-731x1024

No responses yet

Δεκ 12 2014

Ανακοίνωση των αυτόνομων σχημάτων για την 6η Δεκέμβρη

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα της 6ης Δεκέμβρη…

 

…επιβάλλεται να τοποθετηθούμε:

Το κτίριο της πρυτανείας τελούσε υπό κατάληψη από την Πέμπτη 4/12, από φοιτητές και φοιτήτριες, εργαζόμενους και απολυμένες, με στόχο τη δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, που θα ξεπεράσει τους διαχωρισμούς και θα συνδέσει τους αγώνες, μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια, τις φυλακές, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους χώρους εργασίας. Ως μέλη αυτόνομων σχημάτων, αναζητώντας τρόπους να μπλοκάρουμε την αναδιάρθρωση μέσα στα πανεπιστήμια αλλά και εκτός αυτών, κρίναμε αναγκαία την εμπλοκή μαςσε αυτή την διαδικασία αγώνα και αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στην ανοιχτή συνέλευση της κατάληψης.

Ενόψει της 6ης Δεκέμβρη και με την απεργία του Ν. Ρωμανού να βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο, η συνέλευση της κατειλημμένης πρυτανείας αποφάσισε να συμμετάσχει στην διαδήλωση με οργανωμένο μπλοκ, προτάσσοντας την αλληλεγγύη της στον αγώνα του Ν. Ρωμανού και των υπόλοιπων απεργών πείνας και το μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής και όχι μόνο αναδιάρθρωσης, ενάντια στην υποτίμηση των ζωών μας που προσπαθεί να επιβληθεί. Επιλέξαμε να κατέβουμε στον δρόμο μαζικά και οργανωμένα, σπάζοντας στην πράξη την αδράνεια και το φόβο που τείνει να απλωθεί παντού.

Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, μεμονωμένα άτομα που δεν είχαν σχέση με το σώμα της πορείας, πραγματοποίησαν επίθεση βάζοντας φωτιά στη βιτρίνα καταστήματος, ενώ μέσα βρίσκονταν εργαζόμενοι. Είμαστε ενάντια στην πράξη αυτή, όχι επειδή ήταν βίαιη, αλλά επειδή είμαστε κομμάτι ενός κινήματος που δεν αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη. Κόσμος από τα οργανωμένα μπλοκ της πορείας βοήθησε στην ασφαλή έξοδο των εργαζομένων και έσβησε τη φωτιά, σε αντίθεση με την αφήγηση των καθεστωτικών ΜΜΕ.

Στη συνέχεια, ακολούθησε επίθεση των ματ και σπάσιμο της πορείας, άγρια καταστολή του κόσμου της διαδήλωσης με κρότου λάμψης, δακρυγόνα και ξύλο, που είχαν ως αποτέλεσμα κόσμος να καταλήξει στο νοσοκομείο με σοβαρούς τραυματισμούς, 17 συλλήψεις και πολλές προσαγωγές, που συνεχίστηκαν και μετά την κατάληψη του εργατικού κέντρου, η οποία πραγματοποιήθηκε ως μια ακόμη απάντηση, προκειμένου να οργανώσει δράσεις αλληλεγγύης στον αγώνα του Ν. Ρωμανού και των συλληφθέντων της πορείας.

Εμείς από την μεριά μας, θα συνεχίσουμε να είμαστε στους δρόμους, να διαδηλώνουμε, να «συνωμοτούμε» και να δρούμε, αντιστεκόμενες έμπρακτα στην αναδιάρθρωση που επελαύνει στις ζωές μας, εμπλεκόμενοι σε αγώνες μέσα και έξω από τους συλλόγους, μέσα κι έξω από τα πανεπιστήμια. Δεν μας τρομοκρατεί η καταστολή στους δρόμους, οι συλλήψεις, οι δικαστικές αίθουσες και οι κατηγορίες. Δε θα μας επιβάλλουν την νομιμότητά τους. Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη που μας αναλογεί και δηλώνουμε την έμπρακτη αλλήλεγγύη μας στους συλληφθέντες. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά, με όπλο μας την αλληλεγγύη, ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει και την περαιτέρω υποτίμηση της ζωής μας.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της 6/12
Αλληλεγγύη στον αγώνα του Ν. Ρωμανού

Αυτόνομο Σχήμα Φυσικού

Αυτόνομο Σχήμα Γεωπονίας

Αυτόνομο Σχήμα Πολιτικών Μηχανικών

Αυτόνομο Σχήμα Ιστορικού–Αρχαιολογικού

Αυτόνομο Σχήμα Βιολογικού – Φαρμακευτικής

Αυτόνομη Παρέμβαση στη Νομική – Απόδραση

Αυτόνομη Παρέμβαση Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Χημικών Μηχανικών – Από Κοινού

No responses yet

Νοέ 19 2014

κείμενο για την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια

«Mα δε θα ‘ταν ωραία να είχαμε μπάτσους και στη σχολή να
τους μαζεύουν όλους αυτούς που μας χαλάνε το ΑΠΘ;»

Η ησυχία-τάξη-ασφάλεια είναι ένα τρίπτυχο που βρίσκεται στην καθημερινή πολιτική ατζέντα του κράτους και της αστικής δημοκρατίας. Ειδικότερα, σε «συνθήκες κρίσης», όπως αυτή που ζούμε,το δόγμα αυτό έχει καταλάβει περισσότερο από ποτέ το δημόσιο διάλογο και στρώνει το έδαφος για την παγίωση μιας διαρκούς κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται στην πραγματικότητα για το πρόσωπο της ολοκληρωτικής δημοκρατίας, που μεθοδεύει την συντριβή των πρακτικών αντίστασης και αμφισβήτησης του υπάρχοντος, μέσα από την νομιμοποίηση των (παρα-)κρατικών δυνάμεών της. Οι αγωνιζόμενοι θεωρούνται συλλήβδην ως εχθροί ενός και καλά εθνικού συμφέροντος για το οποίο θα πρέπει, λένε, κι εμείς να θυσιαστούμε. (Ο θεσμοποιημένος φασισμός χρησιμοποιεί τη δυναμική του με κατεύθυνση την υπαγωσή ολόκληρων κοινωνικών ομάδων σε καθεστώς «εξαίρεσης».Οι αγωνιζόμενες στις Σκουριές, οι διωκόμενες οροθετικές, οι μετανάστες στην Αμυγδαλέζα, δε θα μπορούσαν παρά να αποτελούν προτεραιότητα στο ξεσκαρτάρισμα του κράτους με σκοπό την ιδεολογική και εθνική του καθαρότητα. ) Εμείς λοιπόν τα θρασίμια το δηλώνουμε ευθαρσώς. Δεν υπάρχει κανένα κοινό πόσο μάλλον εθνικό συμφέρον με όσους παρασιτούν στις ζωές μας (αφεντικά, φασίστες, μπάτσους, πρυτάνεις, δημοσιογράφους, σεκιουριτάδες). Αντιλαμβανόμαστε την κοινή μας θέση με όσους/ες βρισκόμαστε στην ίδια τάξη. Με τις διωκόμενες οροθετικές, τους αγωνιζόμενους εργάτες, φοιτητές, μαθητές, με όσους, στην τελική, αντιστέκονται στην υποτίμηση της ζωής τους. Είμαστε οι ίδιοι που βιώνουμε στο πετσί μας την επέλευση του νέου ολοκληρωτισμού όπου καθετί που δεν είναι κερδοφόρο, καθίσταται παράνομο (επομένως και πιο κερδοφόρο), και ό,τι περισσεύει πετάγεται στον καιάδα με στόχο την «ιδεολογική» και «εθνική» καθαρότητα του κράτους.

Το πανεπιστήμιο ως θεσμός του καπιταλισμού φροντίζει ώστε οι φοιτητές να αποκομίσουν απ αυτό την απαραίτητη για τις ανάγκες της αγοράς γνώση φτιάχνοντας έτσι τους μελλοντικούς πειθήνιους εργάτες. Γι αυτό το λόγο οποιαδήποτε δράση εντός των τειχών του, που δείχνει να απειλεί την κυρίαρχη ιδεολογία του είτε ενσωματώνεται (αν μπορεί να του φανεί χρήσιμο-π.χ μέχρι και οι πολιτιστικές ομάδες του απθ αποκλείονται εάν δεν μπορούν να χρησιμέψουν στην αξιολόγηση των ιδρυμάτων*) είτε γίνεται προσπάθεια να περιθωριοποιηθεί και διώκεται. Στην προσπάθειά του να ακολουθήσει τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις, το πανεπιστήμιο αναδιαρθρώνεται αναλόγως. Οι τρείς κατευθύνσεις με τις οποίες γίνεται αυτή η κίνηση είναι η απόσυρση του κράτους απ’ τις κοινωνικές παροχές, η εντατικοποίηση, και η πειθάρχηση όσων αντιτίθενται στα δύο πρώτα. Όπως καλούμαστε να πληρώνουμε για βασική περίθαλψη στα νοσοκομεία έτσι θα πληρώνουμε πλέον για συγγράμματα και σίτιση στη λέσχη. Όπως απελευθερώνονται τα ωράρια εργασίας προκειμένου να δουλεύουμε σαν σκλάβοι έτσι μεθοδεύεται και η παγίωση ασφυκτικών ρυθμών σπουδών με τις αλυσίδες μαθημάτων (προαπαιτούμενα), τις υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και τις διαγραφές φοιτητών (ν+2). Τέλος, όπως εντείνεται στους χώρους εργασίας ο φόβος της απόλυσης, στους δρόμους και στις γειτονιές ο θεσμοθετημένος (και μη) φασισμός (βλ. Ξένιος Ζευς, ρατσιστικές επιτροπές κατοίκων), σε πορείες και κατειλημμένους χώρους η καταστολή, με τον ίδιο τρόπο, και με πρόσχημα την ασφάλεια, παρουσιάζεται ως φυσική η παρουσία φουσκωτών securit-αδων με αλεξίσφαιρα, η καθημερινή επέμβαση μπάτσων στα πανεπιστήμια και η καταστολή αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων (1431am, indymedia, 98fm, 105 fm και πολλά άλλα).

Το ερώτημα είναι γιατί δε μας φαίνονται όλα αυτά παράλογα με αποτέλεσμα κομμάτι του φοιτητόκοσμου και της ευρύτερης κοινωνίας να τα αποδέχεται. Ζούμε σ ένα κοινωνικό χώρο που ονομάζεται πανεπιστήμιο ο οποίος αν δεν είναι νεκρός βρίσκεται τουλάχιστον σε κώμα. Και για να εξηγούμαστε. Η απογύμνωση του πανεπιστημιακού χώρου από κόσμο που το θεωρεί πρόσφορο για ζωή και η μετατροπή του σ’ ένα στείρο εξεταστικό κέντρο αφήνει περιθώριο στην πανεπιστημιακή αστυνομία και στις κάθε λογής μαφίες (με αποτέλεσμα τα μαχαιρώματα και τις κλοπές). Όποιος-α δε βλέπει το χώρο ως πεδίο πολιτικής παρέμβασης, ανατρεπτικής δράσης, δημιουργίας και κοινωνικοποίησης παρά μόνο ως μέσο κοινωνικής ανέλιξης και επαγγελματικής κατάρτισης και συναινεί στο να ερημωθεί ένα γόνιμο έδαφος για ζωή, αλλά παράλληλα θεωρεί το τομάρι του αρκετά σημαντικό ώστε να το φυλάει είτε ιδιωτική είτε πανεπιστημιακή αστυνομία, σταδιακά θα αποδεχτεί να κάνει μ
Ε, άμα στοχεύει να γίνει δαπίτης εμείς του λέμε ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.

Από πού προκύπτει εξ’ ορισμού ότι η ασφάλεια που παρέχουν τα σεκιουριτι είναι κάτι αγαθό και αθώο;

Η τοποθέτηση φουσκωτών μάτσο αντρών είναι η κορύφωση μιας κατάστασης που ήδη μεθοδεύεται από τα τέλη του ’90-αρχές του 2000. Οι διοικήσεις των πανεπιστημίων-νομιμόφρονες καθηγητάδες- φοιτητές έθεταν ως απαρέγκλιτη ανάγκη την ύπαρξη πανεπιστημιακής αστυνομίας για να αντιμετωπιστούν «γεγονότα αυξημένης παραβατικότητας». Τα μίντια και το θέαμα κάνουν και εδώ καλά τη δουλειά τους. Το πανεπιστήμιο παρουσιάζεται ως ένα άντρο «ανομίας», αναρχικών και ναρκωτικών που απειλεί την κατά τα άλλα ομαλή λειτουργία της έρευνας(ξέρετε, αυτής που συνδέεται με εξυπηρέτηση μεμονωμένων ιδιωτικών συμφερόντων, αστυνομία, στρατό) των ιδρυμάτων. Καιρό τώρα στην κύρια ρητορική των φυλλάδων και των πρετεντέρηδων κυριαρχεί η εικόνα ενός επικίνδυνου για το μέσο καταναλωτή ΑΠΘ με περίεργες ή και κατασκευασμένες ειδήσεις. Για παράδειγμα όταν καλοκαιριάτικα δεκαπενταύγουστο σκάει το περίεργο αλλά απολύτως στοχευμένο δημοσίευμα της Καθημερινής που αναφέρει πως βρέθηκαν 33 (ακηδεμόνευτες) βόμβες μολότοφ στον προαύλιο χώρο του ΑΠΘ… Η τεχνική κλιμάκωσης της έντασης και πόλωσης του κλίματος είναι η τεχνική δημιουργίας προβλημάτων (παραβατικότητα) και στη συνέχεια παροχής έτοιμων λύσεων (ασφάλεια-security). Το κράτος λοιπόν αποφασίζει να διαχειριστεί με ορισμένο τρόπο την έννοια της νομιμότητας έννοια που διαπλάθει όπως αυτό επιθυμεί ξεχειλώνοντας αυτό που ακόμη και το ίδιο οριοθετεί ως νόμιμο. Σε πρώτη φάση, η αμηχανία που προκαλεί η μόνιμη αστυνομική παρουσία στο ΑΠΘ επιλύεται με την εργολαβία για παροχή security από την ISS**. Αυτό που τότε θεωρούνταν παράνομο-μπάτσοι μέσα στις σχολές, θα θεωρείται πλέον κοινώς αποδεκτό και νόμιμο.
Φυσικά ο νέος, «φέρελπις» φοιτητής που ενδιαφέρεται για την ατομική του επιτυχία δεν ενδιαφέρεται για τέτοιες «βαθυστόχαστες» αναλύσεις και γίνεται οργανικό κομμάτι της ιδιωτικοποίησης. Γιατί όπως είπαμε η παρανομία είναι το πιο κερδοφόρο πεδίο του κεφαλαίου. Το πανεπιστήμιο αξιοποιεί αυτήν την παραβατικότητα παραγωγικά ώστε να νομιμοποιήσει κοινωνικά και να δημιουργήσει συνθήκες ευνοϊκές για την προώθηση ιδιωτικών συμφερόντων εντός του έως την οριστική ιδιωτικοποίησή του. Αντιλαμβανόμαστε ότι το τρέχον μοντέλο μαζικής εκπαίδευσης έχει χρεοκοπήσει καθώς δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του καπιταλισμού και θα πεθάνει. Μέχρι να το κάνει αυτό όμως θα φροντίσει να βγάλει όσο περισσότερο κέρδος μπορεί, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί στο έσχατο όλους τους κοινωνικούς πόρους που μέχρι πρότινος ήταν δημόσιοι (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα).

Ανάχωμα μας σε όλο αυτό είναι οι συνεχείς αγώνες μας και η σύνδεση μας με όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας αποκλειστικά ως φοιτητές έχοντας συνείδηση ότι είμαστε μέρος όλων των εκμεταλλευομένων χωρίς τους επίπλαστους διαχωρισμόυς (φυλής, φύλου, έθνους) που θέλουν να μας επιβάλλουν. Αναδεικνύουμε την κοινή υποτίμηση των ζωών μας και τη διάθεση να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτήν. Μέσα α
μας χωρίς να έχουμε πολιτικές και οικονομικές προσόδους με κανένα είδους κόμμα, παράταξη και κράτος. Βλέπουμε το πανεπιστήμιο καθαρά ως χώρο που μπορεί να εδράσει τις αρνήσεις και τις συλλογικές δράσεις και διεκδικήσεις μας και ταυτόχρονα αναπόσπαστο κομμάτι των αγωνιζομένων μέχρι την τελική καταστροφή του.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ 1431 AM, ΣΤΕΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ.
Αυτόνομη παρέμβαση στη νομική
apodrasinom@lists.espiv.net
________________________________________________________________________________________________
*Ως αξιολόγηση μπορεί να οριστεί η διαδικασία που αποσκοπεί στον προσδιορισμό και αποτίμηση της αποτελεσματικότητας ενός «πανεπιστημιακού ιδρύματος» ώστε στην συνέχεια να καθοριστεί η χρηματοδότηση κάθε σχολής και με ό,τι αυτό συνεπάγεται (π.χ η υποχρηματοδότηση μπορεί να οδηγήσει στο κλείσιμο σχολών)
**Σε αυτό το σημείο να πούμε ότι η ISS είναι η 4η μεγαλύτερη εταιρεία παροχής υπηρεσιών στον κόσμο, η γνωστή εργολαβία, που παρέχει δωρεάν ενοικιαζόμενους εργαζομένους (με ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα) σε οποιονδήποτε ιδιώτη συμβληθεί μαζί της, καλή ώρα το τίμιο ΑΠΘ.

No responses yet

Οκτ 11 2014

κείμενο-κόμικ που μοιράστηκε σε πρωτοετεις

κειμενο-κομικ που μοιραστηκε σε πρωτοετειςfinale ontws ΠΙΣΩε ψcopy copy

No responses yet

Νοέ 21 2013

Κείμενο για τη λέσχη

Άνοιξε η λέσχη, μας κόπηκε η όρεξη
Μπορεί να φτάσαμε 30 Οκτωβρίου αλλά η λέσχη επιτέλους άνοιξε. Σε αυτούς τους 2 μήνες ίσως παρατήρησες ότι τα λεφτά σου τέλειωναν νωρίτερα και λογικά τώρα χαίρεσαι που το βάρος αυτό έφυγε από πάνω σου. Προς το παρόν νομίζεις ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα σημαντικό, αν και ο τύπος που σου ζητά πάσο και ο άλλος που μας μετρά τις μερίδες σε βάζουν σε κάποιες υποψίες. Άλλωστε έχεις να προλάβεις και την προθεσμία για την κάρτα σίτισης που τόσο επίμονα σου ζητούν να βγάλεις.. Ωραία όλα αυτά! Ωστόσο αυτές οι αλλαγές που σου φαίνονται αδιάφορες κινούνται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και για να μπορούμε να δράσουμε έγκαιρα και αποτελεσματικά ενάντια σε αυτές χρειάζεται να τις ερμηνεύσουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο.
Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε πως με πρόσχημα την κρίση το κράτος αποσύρεται συντεταγμένα από την προσφορά κοινωνικών παροχών και οργανωμένα δημιουργεί διαχωρισμούς ανάμεσα στους εκμεταλλευόμενους .Κάτι που βλέπουμε για παράδειγμα στα νοσοκομεία με τους δικαιούχους περίθαλψης να μην αντιλαμβάνονται ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους ανασφάλιστους, με τους «έλληνες» να ανταγωνίζονται τους μετανάστες, τους χαμηλόμισθους τους άνεργους. Αυτό μπορεί να παρουσιάζεται ως εξορθολογισμός μιας και «δεν υπάρχουν λεφτά για όλους», αλλά στα μάτια μας δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μια κοστολόγηση της ζωής από το κράτος και τα αφεντικά με τους χαμένους να περιθωριοποιούνται και τους κερδισμένους να γραπώνονται από τα προσωρινά προνόμια τους. Στην ουσία το όποιο κοινωνικό κράτος, ενώ παλιά συνέφερε το οικονομικό σύστημα εξασφαλίζοντας μια επίπλαστη κοινωνική ειρήνη και άρα την διαιώνιση της εκμετάλλευσης, σήμερα θεωρείται πολυτέλεια και ελλείψει αντιστάσεων υποχωρεί. Το κόστος επιβίωσης μετακυλίεται πλέον σε εμάς τους ίδιους. Αν και αυτή η κατάσταση φαίνεται προσωρινή με ορίζοντα το τέλος της κρίσης, γνωρίζουμε ότι ήρθε για να μείνει.
Τέτοιου είδους διαχωρισμός είναι και αυτός που προωθείται με την κάρτα σίτισης. Και μπορεί το εισοδηματικό κριτήριο να σου φαίνεται ικανοποιητικό και αυτονόητο, αλλά εκτός του ότι πολύ συχνά να μην αποτυπώνει την πραγματική οικονομική κατάσταση (πχ λογω δανείων, εισφορών και φόρων), μπορεί πολύ απλά βάσει της σύμβασης να αναπροσαρμοστεί σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα (πχ 15.000)με μια υπουργική απόφαση (και αυτό είδαμε να συμβαίνει στα περισσότερα πανεπιστήμια). Επιπλέον, δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να καθορίζει την πρόσβασή μας στην σίτιση και οφείλουμε να σαμποτάρουμε τη διαδικασία.
Τώρα στα της λέσχης… πλέον οι μερίδες που θα παρέχονται θα είναι μόλις 5.464(όπως μετρήθηκαν στις 30 Ιουνίου!), ενώ κατά την διάρκεια της χρονιάς σιτίζονται τουλάχιστον διπλάσιοι. Προφανώς, όσοι πλεονάζουν θα αναγκάζονται να πληρώσουν η δεν θα τρώνε από την στιγμή που δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αυτούς. Και μεταξύ μας ποιοι άλλοι περισσεύουν; Είναι οι εργαζόμενοι του απθ, οι φοιτητές που έχουν ξεπεράσει τα ν+2 έτη φοίτησης, όσοι σπουδάζουν σε 2η σχολή, κάνουν διδακτορικό η 2ο μεταπτυχιακό .Ταυτόχρονα αλλοιώνεται ο κοινωνικός χαρακτήρας της λέσχης και του πανεπιστημίου ευρύτερα, καθώς αποκλείονται όσοι θεωρούνται «ξένοι» η «παρείσακτοι» (φοιτητές Παμακ και Τει, χρήστες, άνεργοι, άστεγοι, μετανάστες, συνταξιούχοι κ.α.). Μπαίνεις δηλαδή άμεσα στη λογική του να ανταγωνίζεσαι για ένα πιάτο φαί ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια θέση μ’εσένα. Ξανασκέψου το λοιπόν, την επόμενη φορά που θα δεχτείς να δείξεις το πάσο σου, γιατί ίσως να είσαι εσύ ο επόμενος που θ’ αποκλειστεί.  Πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ πεταμένα στις τσέπες των εργολάβων
Οι σχέσεις εργασίας γίνονται ακόμα πιο επισφαλείς και ελαστικές. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εργαζόμενοι στη λέσχη υπάχθηκαν πριν από ένα χρόνο στην εθνική γενική συλλογική σύμβαση εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο έγιναν ακόμα πιο «φθηνοί» για τον εργολάβο. Από την άλλη, το κλίμα τρομοκρατίας είτε μέσω του φαντάσματος της επικείμενης απόλυσης είτε μέσω μαφιόζικων πρακτικών –τύπου επίθεση με βιτριόλι στην αγωνίστρια Κούνεβα- τους καθιστά πιο εύκολα διαχειρίσιμους και αναλώσιμους.
Ωστόσο, η ιδιωτικοποίηση της λέσχης δεν είναι ένα ακόμα «έκτακτο μέτρο» για την εξοικονόμηση χρημάτων. Ίσα-ίσα το πανεπιστήμιο με το νέο καθεστώς θα επιβαρυνθεί κατά 900.000 ευρώ περίπου (χωρίς να συνυπολογίζουμε τις συνήθεις υπερτιμολογήσεις). Αυτό δεν είναι ένα νούμερο που κατεβάζουμε από το μυαλό μας, αλλά βρίσκεται στο ίδιο το κείμενο της προκήρυξης του διαγωνισμού. Άρα για ποιο λόγο το πανεπιστήμιο να παραδώσει την διαχείριση της λέσχης σε ιδιώτη; Πολύ απλά γιατί εδώ και χρόνια το κράτος έχει επιλέξει στοχευμένα να αποσυρθεί από την παροχή ορισμένων υπηρεσιών (καθαριότητα, φύλαξη, σίτιση) και να τις αναθέσει σε εταιρείες-παράσιτα εξασφαλίζοντας τους μερίδιο σε μια πίτα δισεκατομμυρίων. Αυτός ήταν εξάλλου, ο λόγος που ενεργοποιήθηκε τέτοιας έντασης κατασταλτικός μηχανισμός (αστυνομία, πληρωμένα δημοσιεύματα από ΜΜΕ, μεγαλοκαθηγητές, ΔΑΠ-ΠΑΣΠ και «καλοθελητές» φοιτητές) απέναντι στην περσινή απεργία των εργολαβικών υπαλλήλων του ΑΠΘ, που είχε ως κύριο αίτημα την κατάργηση του θεσμού της εργολαβίας στα πανεπιστήμια.
Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί θεωρούν δεδομένο ότι θα πειθαρχήσουμε και θα αποδεχτούμε την νέα κατάσταση που μας επιβάλλουν. Ενάντια σε αυτό το καθεστώς να αγωνιστούμε συλλογικά για να μην εδραιωθούν οι διαχωρισμοί, να χτίσουμε σχέσεις αλληλεγγύης με όσους-ες σιτίζονται στην λέσχη και να προτάξουμε τις ανάγκες μας απέναντι στο κέρδος του εργολάβου.

Να μαγειρέψουμε τους εργολάβους μαζί με τα συμφέροντά τους, γιατί οι κάρτες σίτισης δεν τρώγονται

Απόδραση
Αυτόνομη παρέμβαση στη νομική
μπλόγκ: apodrash.espivblogs.net

No responses yet

Older Entries »